تازه‌ترین طعم

لالایی

لالایی بگو
بگذار تا برای هميشه
بخوابم
در آغـوشت…

تفکـر

تفکر از جنس خاریدن انگشت‌های پاست
هر چی بیشتر بخارونیش بیشتر می‌خاره!
موقع راه رفتن هم می‌ری…نه تو اعصابت!

روزگارمان

تو انگار کن سوزن ِ گرامافون ِ این روزهای ناخوب ِ کش‌دار، روی صفحه‌ی «اندکی صبر ِ» روزگار، گیر کرده و یک بند می‌خواند که: «اندکی صبر، اندکی صبر، اندکی صبر…» بی‌آن‌که کسی با قاطعیت ِ تمام بداند تاریکی ِ دوباره نزدیک‌تر است یا سحر؟!

من می‌میرم!

گله‌ای نیست، شاید همین روزها که دیر نیست

من مُردم!!

شاید همین روزها رها شدی…

چه قفسی ساخته‌ام…

من روزی هزاربار می‌میرم…

گله‌ای نیست، خواستنی‌هایم زیاد است…

ایـــــــــران

شما در زندان ما را می‌گــــــــــا…یید

و ما در خیابان،

شمــــا را به گــــــــ…ا می‌دهیم…

دیدار…

سلام

روزهای خوشبوی دیدنت،

دارند می‌رسند،

روزهای خوش ِ لوسیون زده …

رد پا

برای دوستای مهربونم که این‌جا رد پاهاشونو می‌ذارن:

بازی غریبی‌ست نوشتن، گاه اندوهی می‌آید در آن، یا شیونی، یا خنده‌ای! گاه نسیمی می‌وزد از آن، یا طوفانی، یا بارانی، گاه هولناک می‌شود و نفرت می‌آفریند، گاه بیزارت می‌کند و با این همه کسی هست میان آن که همراهی‌ات کند، کسی با حرکت چشم‌ها و سکوتی خموش، یا با حرکت لب‌ها و زمزمه‌ای آرام، کسی لابلای تمام جمله‌ها، کلمات و تمام حروف، کسی هست: تو، تویِ خواننده…
و حالا دور از آن همه سرخوشی ناب نوشتن و ناگزیر به سکوت…

ویتامین

تنم ضعف می‌رود!

ویتامین ِ لب‌هایت،

روزهاست که تمام شده…

ولنتاین

ابراهیم نبی

دست‌های توست!

وقتی که آتش ِ تن ِ برهنه‌ی مرا

تبدیل به گلستان می‌کند!

هر روز برای ما روز ِ دلدادگی‌ست…

گل‌ ِنازت

۱۴فوریه ۲۰۱۰

عطر تنت

۸۳۹۲۰۴۲۰۸۵۷۶۳۷

بانک ملی، شماره حساب من است!

لطفن،

کمی از عطر تنت را برایم واریز کن!