تازه‌ترین طعم

Archive for مارس, 2010

کودکی

در کوچه باغ‌های کودکیم، یک روز

وقتی که آفتاب روی سفال‌های محدب نارنجی سر مشق می‌نوشت،

آویختم به شانه یک دیوار،

سنگی زدم به ابر!

دیدم که درد رعدی شد و میان دلش پیچید،

آن وقت اشک بارید از دو چشم سیاه او،  سر مشق‌ها خط خورد و جاری شد!

أن‌گاه آفتاب از بام‌های زرد سفالی آرام پر کشید

…

این روزها

شما را به خدا و مسیح و محمد
به سنگ و لات و منات
به اهورا و آتش و زرتشت
شما را به هر چه که می‌پرستید
دست از سر من و تنهایی زبان بسته‌ام بردارید!
می‌خواهم دمی که نه
می‌خواهم عمری بیاسایم…
از این دنیای پر از خاله زنکی لبریزم!
رهایم کنید…

اولین روزهای سال

جاده‌هایی باریک از قطرات باران
به روی دست‌های مشتاق‌ام
اولین روزهای سال ۱۳۸۹
…

نـــــــــــــوروز

نوروز به نوروز
کهنه‌تر می‌شوند و
ارزشمندتر
شراب‌های ناب و
سیرترشی‌های زیرزمین مادربزرگ
نوروز به نوروز
کهنه‌تر می‌شوند و
بی‌قدرتر
حرمت باران‌ها،
اما دوستت دارم‌هایت،
نوروز به نوروز
عمیق‌تر می‌شوند و رساتر!
” نــــــــــــوروزتان شاد باد”
فروردین ۱۳۸۹ شمسی

سر امد زمستون…

آخرین پُستِ زمستان است،
من،
با تو!
زمستان را می‌بوسم و کنار می‌گذارم!
بی‌آن‌که در نیمه شب تحویل،
دیگری جز تو، به احساس غریبم
اعتماد کند!

شیطنت

شیطنت که می‌کنی
چشم‌هایت پر از پسر بچه می‌شود!
شیطنت که می‌کنی
یک چیزی کنج ِ نگاهت
مهربانی‌ام را تحریک می‌کند،
تا برای پسر بچه‌های چشم‌هایت
شکلات و پنجره بیاورم!
تا بی‌ترس سرزنش
شیشه‌ها را بشکنی بین بازی
هیچ می‌دانستی
شیطنت که می‌کنی
چه چشم‌های عزیزی توی صورتت داری؟!

پسرک

آهای پسرک
که گرم از خورشید تنم،
آب تنی می‌کنی توی چشم‌های
دست به گریه‌ام
چند سال دیگر زنده می‌مانی؟
که نمی‌خواهی بفهمی
می‌شود عاشق مُرد!

“دوستت می‌دارم” را در لابه‌لای دست خط‌هایم بو می‌کشی و می‌دانم که می‌دانی هر آن‌چه را می‌گویم!
به خاطر همه‌ی لحظه‌های قشنگی که می‌سازی، می‌بوسمت…
به دست‌خط ِ تو:
“گُل‌ ِنازت”

آخر ِ زمستان

گم می‌شوند، دانه‌های برف
میان ِ خال‌های چتر ِ تیره
اواخر ِ زمستان،
هاله‌ای از ابرهای رقصان، بر بوم آسمان،
خورشید و رد پایش بر زمین
و نغمه‌های آخر زمستان…

یگان ویژه‌ها

پس است هوا
که جان داد بر شعله
شاپرک
و تو
ککت هم نگزید،
اسلحه بر دوش و اسم شب در گوش،
قدم می‌زنیم و ثانیه می‌شماریم،
که می‌ترسیم،
که در کمین ما برادری ست
به خونمان تشنه‌تر از قلبمان!
آه قابیل،
با ما چه کردی …
خواستیم سرخی از آتش گیریم و زردی به آتش دهیم اما “قابیلیان” که به سان ِ حاجی فیروز خود را سیاه کرده بودند به جمع ِ شاد ِ “چهارشنبه سوران” آخر سالمان حمله کردند!
چهارشنبه سوری ۱۳۸۸ شمسی

تولد مامان

دُردانه‌ترین گوهر خلقت
مامان ِ مهربونم
اُمدنت، بودنت، موندنت رو سپاس و از داشتنت به خود می‌بالم.
روز ِ قشنگ ِ قدم نهادنت به دنیا رو شادترین روز ِ زندگیم می‌دونم.
دوسِت دارم.
تــــــــــولدت مبارک.
۲۵ اسفند ماه ۱۳۸۸ شمسی
گل‌ناز