تازه‌ترین طعم

Archive for فوریه, 2010

…دوست دارم…

مردی را دوست دارم
که امتداد نگاهش
تمام دختران زمین را رد کرده،
به من که می‌رسد
مردمان ِ بی‌عشق چشم‌‌هایش
با سایه‌ی آن همه دختر بی‌بهار
برای خواب لک می‌زند!
من مردی را دوست دارم
که تنها توقعش از من
خاموش کردن آباژور‌هاست…

خر و خرما

کسی به فکر سری که
تویش هزار تا آرزوی خنده دار
چرخ می‌خورد
نیست!
و کسی برای کسی که
همیشه خر و خرما را با هم می‌خواهد
تره خرد نمی‌کند!
زندگی بی‌رحمانه
تکرار می‌شود
…

هدیـــــــــه

ماه از لا به لای انگشتات می‌ریزه توی حوض،
مداد از لا به لای انگشتام می‌ریزه روی میز…
این هدیه ولنتاین و سپندارمذگان بود…

یه مــــــــوس ِ ARC

دهنده این هدیه ناب، به جای کادوی صورتی دخترونه نوشته بود:
” این کادوی ولنتاین در یک کاغذ کادوی خوشگل صورتی با قلب‌های ریز قرمز پیچیده شده! ”
من کلی ذوق مرگ شدم … :-﴾

گل‌نـــــاز

فقط من می‌دانم که وقتی داد می‌کشی چقدر خودخواه می‌شوی و نفرت‌انگیز! وقتی که تهدید می‌کنی که باید درکت کنم و من هرگز نتوانستم، وقتی چشم‌هایت بدخلق‌ و هراس ‌آورند! وقتی که روی لب‌هایت اثری از خوش‌رنگی لبخندهات نیست… و فقط خدا می‌داند که وقتی بعد از تمام این‌ها، اسمم را با زیبایی تمام، ملودی‌وار تکرار می‌کنی چقدر امن می‌شوی و آرامش‌بخش… چقدر دوست‌داشتنی می‌شوی و تکیه‌گاه بغض‌هایم! وقتی که صادقانه و معصوم تنها یک کلمه می‌گویی:
«گل‌نــــــــــاز؟»

لالایی

لالایی بگو
بگذار تا برای هميشه
بخوابم
در آغـوشت…

تفکـر

تفکر از جنس خاریدن انگشت‌های پاست
هر چی بیشتر بخارونیش بیشتر می‌خاره!
موقع راه رفتن هم می‌ری…نه تو اعصابت!

روزگارمان

تو انگار کن سوزن ِ گرامافون ِ این روزهای ناخوب ِ کش‌دار، روی صفحه‌ی «اندکی صبر ِ» روزگار، گیر کرده و یک بند می‌خواند که: «اندکی صبر، اندکی صبر، اندکی صبر…» بی‌آن‌که کسی با قاطعیت ِ تمام بداند تاریکی ِ دوباره نزدیک‌تر است یا سحر؟!

من می‌میرم!

گله‌ای نیست، شاید همین روزها که دیر نیست

من مُردم!!

شاید همین روزها رها شدی…

چه قفسی ساخته‌ام…

من روزی هزاربار می‌میرم…

گله‌ای نیست، خواستنی‌هایم زیاد است…

ایـــــــــران

شما در زندان ما را می‌گــــــــــا…یید

و ما در خیابان،

شمــــا را به گــــــــ…ا می‌دهیم…

دیدار…

سلام

روزهای خوشبوی دیدنت،

دارند می‌رسند،

روزهای خوش ِ لوسیون زده …