تازه‌ترین طعم

3 Responses to “یاد درد ِ فرزاد”

1. پیردختر
   21:51 on دسامبر 31st, 2009

   متأسفم گل ناز عزیز. این عین درده که جای خالی عزیز رفته با چیزی پر نمی شه. تنها آه می مونه و حسرت و سنگینی یادها و خاطره ها. دریا دریا بهانه ات رو درک می کنم. فکر کن تنها نیستی.

2. marjan
   01:11 on ژانویه 1st, 2010

   می بینمت ع هر روز . همیشه . تو چهره ی اطرافیانم و اون وقته که دوستام تعجب می کنن …………….. ” مرجان , چیرا این همه با این پسره با محبت برخورد می کنی ! نکنه تو هم بله ؟!”
   بذار فکر کنن منم بله ! آن ها که خبر ندارن . وقتی با x صحبت می کنم تو را می بینم . واسه همینه که کلی خودم را به درد سر می ندازم که برای جمع کردن پروژش کمکش کنم .
   شاید دروغ نباشه . اما مشتاق بازگشت تو ام . چقدر زود دیر می شه . هنوز یادمه . عصر های گرم تابستون روی ایوان و کشتی بازی . غرغر های بی انتهای من که چرا همش تو ناخدا هستی و گلی و فری ملوان . ” باز من اشپز !!”
   یکم دور تر !! خونه بابا جان . قوه خونه و نردبانی که می رفت به پشت بام . یادته عادت داشتی نان تازه با نمک بخوری ؟!این شده بود یک اپیدمی بین ما کوچک تر ها .
   پارسال این موقع به یادت نوشتم و امسال …… تمام احساساتم یخ زده از وحشت و فسیل شدم از ناامیدی . چقدر زود دیر می شه ….

3. نی لا
   19:10 on مارس 8th, 2010

   خدای من … چقدر زود دیر می شه ….

Leave a Reply