گِله…
آهای گله دارم…
گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز
گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز
گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز
گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز
گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز
گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز
گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز
گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز گلناز
آخی راحت شدم، یه وجب جا پیدا شد که راحت و بدون واهمه از خودم بنویسم… متنفرم از آدمای ترسو… روزهای طولانی میگذره که اون حس ِپاکم مرده… مدتهاست که دیگه نمیخوام… آدما ارزش ندارن… واهمه از نوشتن؟! خدا رحم کنه… از تویی که فقط و فقط میترسی چه انتظاری میشه داشت؟!
This entry was posted on جمعه, ژوئن 26th, 2009 at 17:37 and is filed under خط خطی. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
20:17 on ژوئن 26th, 2009
ها؟؟؟؟
09:37 on ژوئن 27th, 2009
گل ناز. . .