پست مدرن
نمیخواهد چیزی بگویی،
وقتی خطای خط خطی کردن فکرت را
هیچ کس گردن نمی گیرد!
زبان به کام بگیر!
و آرام و عاشق و بیدغدغه
فرض کن خط خطیها یک تابلوی پست مدرناند،
که لابد زیبایند بیآنکه تو بدانی چرا!
This entry was posted on چهار شنبه, سپتامبر 16th, 2009 at 22:29 and is filed under اجتماعی. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

11:50 on سپتامبر 18th, 2009
تیکه ی اول شعرت خوب شروع شده بود و در ادامه این قدرت از دست رفته انگار.روی پایانبندی هات فکر می کنی یا فقط غریزی میاد؟