تازه‌ترین طعم

همه کبریت‌های من

کنار خيابان کبريت می‌فروختم. من هم دخترک کبريت فروش بودم. ياد گرفته بودم کنار خيابان بایستم و کبريت بفروشم. همه و همه از من کبريت می‌خريدند و من با خيال گرم شدن خانه‌هايشان و پخت شدن غذاهاشان با کبريت‌هايم، گرم و سير می‌شدم.
روزی پسرکی دستم را گرفت، می‌گفت تو نبايد کبريت بفروشی، تو دخترک کبريت فروش نيستی، او مرا به خانه‌اش برد و از من خواست ديگر در خيابان کبريت نفروشم، او خواست همه کبريت‌هايم را خودش بخرد.
هر روز يک کبريت از من می‌خريد و خانه‌اش را با کبريت‌های من روشن نگه می‌داشت و غذاهايش را با کبريت‌های من می‌پخت… و من گرم می‌شدم، کم کم “او” را دوست داشتم!
اما نگاه‌های آن “دیگری‌ها” را نمی‌خواستم…
خسته شدم می‌خواستم باز به کنار خيابان بروم و به همه کبريت بفروشم، به همه کسانی که قدر کبريت‌هايم را بيشتر بدانند و
می‌خواستم تصميم‌ام را به”او” بگویم.
روزی آرام به درون اتاق‌اش خزيدم تا در فرصت مناسب به او بگويم خسته شده‌ام و می‌خواهم بروم و از نگاه‌های دیگری‌ها بگویم، عجيب بود… اتاق خاموش بود و سرد حتی کبريت‌هايم هم اتاقش را گرم نمی‌کرد.
“او” مثل همیشه نبود… چيزی شبيه خاطره در چشم‌هایش می‌رقصید…
نوشته‌ای از من، از چشم‌هايم و دست‌های دختری که کبريت می‌فروخت…
روزهای ديگر هم آرام و پنهانی به اتاقش می‌رفتم، روزی ديگر، خاطره‌ای ديگر، و شعله ای ديگر…
“او” هر روز خاطره‌ای از من را با کبريت‌هايی که از خودم می‌خريد می سوزاند… دیگر نمی‌خواستم بسوزد…
می‌خواستم روشن باشد و گرم، دیگر کبریت‌هایم هدر نمی‌رود، کبریت‌هایی که روزگاری قطره قطره برای همه بود حال فقط برای توست و برای روشنی آن لبخند کودکانه‌ات که خزان سرد گذشته را با آن برایم گرم کردی…

This entry was posted on جمعه, نوامبر 28th, 2008 at 14:54 and is filed under خط‌ خطی. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.