تازه‌ترین طعم

نوشتن

چقدر نوشتن آرامم می‌کند، نگفته‌هایی که می‌ماسد در دلم را این‌جا بدون واهمه می‌نگارم…
وقتی می‌نویسم گوشی شنوا تا هروقت بخواهم با من است… نه ناز می‌کند… نه وقت کم دارد… نه کم می‌آورد بین راه… نه خسته می‌شود از همراهی…
وقتی می‌نویسم بال و پرم اندازه‌ی آسمان می‌شود…

This entry was posted on سه شنبه, ژانویه 12th, 2010 at 23:34 and is filed under خط‌ خطی. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.