تازه‌ترین طعم

فرزاد

یخ می‌زنم پشت این خنده‌های بی تو!
نگاه می‌کنم،
دورتادورم هیچ نیست!
در ازدحام این همه هیچ،
گم شده‌ام هزار باره!
و پیدا شده‌ام در یک لحظه عشق…
جای نگاهت میان مردمکانم خالی است!
دست می‌کشم روی این همه دیوار بلند،
تا سایه‌ی تو را بیابم
که قد کشیده تا سقف!
و خم شده چون سایبانی بر من،
زیر سوال می‌رود خنده‌هایم
وقت نبودنت،
و نشانه‌های تعجب زبانم را می‌دوزند!
انگشتانم برای شمردن جای خالی‌ات کم می‌آیند!
دستانم را زیر بغلم می‌گذارم
با چشمان بسته٬
تا خاطره‌ی خنده‌ات گرم کند مرا!
در خیالم می‌خندی و خورشید هم
از من حرارت می‌گیرد٬
کنار تو که می‌رسم می‌گویی:
دست‌هایت چقدر گرم است!
می‌خندم… به یادم می‌آید:
یخ زده‌ام در تک تک ثانیه‌های نبودنت…!

This entry was posted on شنبه, آگوست 29th, 2009 at 14:58 and is filed under خط‌ خطی. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.