تازه‌ترین طعم

روزی می‌آید …

گفتم: هرچقدر که روشن فکر باشی، از اصالتت دور شده باشی، روزی مردی می‌آید که تو را برمی‌گرداند به اصالتت!

حتا اگر آن مرد رهگذر همان روزهایت باشد.

آن مرد می‌آید و دلت کوچک می‌شود، بیزاری از حسادت و حسادت می‌کنی! مالک می‌شوی و مالکیت طلب می‌کنی! سند ِ بند بند تنت را به نامش می‌زنی.

زن ِقدرتمندت، دیروزی می‌شود! خواب می‌رود! سایه می‌طلبی، همه‌ی زیباییت …

گفتم: نمی‌دانم این اصالت تا کی ماندنی‌ست …

اما خوب است آن مرد بیاید و روزگاری را در این آزار شیرین زنانگی کنی و زندگی …

This entry was posted on شنبه, سپتامبر 4th, 2010 at 01:06 and is filed under اجتماعی. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.