تازه‌ترین طعم

تنهایی

روی استخوان‌های من
جای غمگین دندان‌هایی‌ست
که تکه تنهایی از من دریده
و تا همیشه با خود برده
…

This entry was posted on پنجشنبه, جولای 30th, 2009 at 19:17 and is filed under خط‌ خطی. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.