آخر ِ زمستان
گم میشوند، دانههای برف
میان ِ خالهای چتر ِ تیره
اواخر ِ زمستان،
هالهای از ابرهای رقصان، بر بوم آسمان،
خورشید و رد پایش بر زمین
و نغمههای آخر زمستان…
This entry was posted on چهار شنبه, مارس 17th, 2010 at 23:51 and is filed under خط خطی. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

00:11 on مارس 18th, 2010
چه شعر آهنگین و زیبایی گل ناز…همینطور و هر روز می تونی شعر بگی. بهت تبریک می گم عزیزم…حس می کنم شعر رو زندگی می کنی.