تازه‌ترین طعم

غم مشترک

“زندگی مشترک” یک روی سکه‌اش می‌شود “غم مشترک”! نقل ِ روزهایی که سهم دو نفر از اندوه و نگرانی آن‌قدر مساوی است که معلوم نیست چه کسی باید به چه کسی دلداری دهد. بار ِ غصه نصف می‌شود؟ باور نکن! گاهی ناچاری برای دل‌خوشی هم‌خانه‌ات چنان نقش “شجاع ِ مثبت ِ امیدوار”ی بازی کنی که باز در خلوت، انگار که نباشد، با بار ِ غمت تنهایی …

This entry was posted on پنجشنبه, ژانویه 19th, 2012 at 00:05 and is filed under خط‌ خطی. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.